Als schepen in de nacht ⋆ Rhiannon

Like mijn Facebook pagina

Als schepen in de nacht

Oleh: rhiannon
13 augustus 2016

Elf dagen contact met een bijzonder mens. Elkaar gevonden door een bijzondere voorkeur, een bijzondere geaardheid. Ach wat, op een erotische chatbox. Een chatbox voor en over BDSM. Daar, ik heb het opgeschreven.

Mijn partner weet van mijn voorkeur, geaardheid. En het kon steeds fijn in onze relatie ingepast worden. Waar het voor mij meer een geaardheid is, is het voor mijn partner meer een smaak die hij is gaan leren waarderen. Het kan, er is over en weer begrip en vooral ook genot. En daar hoort in onze relatie ook dat erotisch chatten met anderen bij. Voor ons is dat contact met anderen op die manier niet bedreigend maar juist een heerlijke aanvulling. Ook van het contact met dat bijzondere mens weet mijn partner.

BDSM-ers zijn psychisch gemankeerde mensen, wordt wel eens gezegd.

Geen idee of dat voor alle mensen die aan BDSM doen geldt. Ik weet wel dat niet alles gefikst hoeft te worden. Je kunt i.m.h.o. prima gelukkig zijn met je mankementen, ze hoeven een fijn leven niet in de weg te staan. En als je daarnaast dan ook prima overweg kunt met je voorkeur voor BDSM, geweldig wat mij betreft.

Mijn hang naar BDSM, naar onderdanigheid, die kan ik best verklaren met mijn diagnoses in de hand. Ik snap vaak niets van mensen, begrijp niet wat ze van me willen en ben vooral bang iets verkeerd te doen wat me dan niet gezegd wordt maar waar ik dan achteraf om uitgelachen word. Et voilà: allemaal problemen die ik als onderdanige, als submissive, niet heb. Duidelijke opdrachten, duidelijke gevolgen bij het niet doen van die opdrachten en lof en plezier bij het wel en goed uitvoeren van die opdrachten. Appeltje-eitje. De blijdschap daarom is ergens in mijn hoofd gekoppeld geraakt aan sex en de endorfine die vrijkomt bij pijn heeft er voor gezorgd dat ik me ook als masochist best prettig kan voelen.

De oorzaak van dit alles ligt bij mij in het pesten in mijn jeugd, terwijl mijn thuishaven heel veilig was. Stukje bij beetje leer ik daar mee om gaan, niet meer zo bang te zijn, mezelf op waarde te schatten.

Dat bijzondere mens zit ook ongeveer zo in elkaar, maar dan in spiegelbeeld. Buitenshuis kon hij zich wel staande houden, maar thuis was voor hem onveilig. Telde hij niet, mocht hij niet gehoord worden, was hij machteloos. Bij hem resulteerde dat in woede, drift, machtswellust, de nood om mensen te onderwerpen. Dat wilde hij niet, niet in het dagelijks leven. Het zat hem heel erg in de weg en ik heb het idee dat hij er ook grote problemen door heeft gehad.

Tegenwoordig is hij voor het oog van de mensen een kalm en rustig mens. Bezig met meditatie, moeder aarde, gronden en jezelf helen door inzichten. Een linksgedraaide geitenwollensokken zwever zou je kunnen zeggen.

Mijn verleden maakte me sub.
Zijn verleden maakte hem Dom.

En toen kwamen we elkaar tegen. Wisten in chats precies op elkaars knoppen te drukken. Maar ook instinctief goed te reageren op wat dat geduw op die knoppen voor emoties losmaakte bij de ander. Hij raakte niet in de war van mijn kruiperigheid, van mijn drang om te plezieren ten koste van bijna alles. Maar wist dat om te zetten in een interactie die we beiden leuk vonden èn die mij plezier opleverde.

Ik werd niet bang van zijn woede, betrok die niet op mijzelf maar op mijn rol in die interactie.

Dus hij mocht boos worden, woedend, furieus zelfs. En als dat was weggeëbd dan was er geen schade aangericht, was ik niet weggelopen en was ik niet anders over hem gaan denken.

En op mijn beurt, dus niet als reactie op zijn woede, was het oké als ik bang werd, wanhopig probeerde te plezieren om te voorkomen dat ik uitgelachen werd, aan de rem trok uit angst. En als dat dan was weggeëbd was er geen schade aangericht, was hij niet weggelopen en was hij niet anders over mij gaan denken. Uitlachen was al helemaal niet aan de orde.
Dat maakte dat we allebei onze verdedigingsmechanismes in full force hun gang konden laten gaan, Defcon one. Zonder gevolgen voor het contact dat we hadden. Maar op Defcon one volgde wel rust, kalmte, openheid. Gelegenheid om te onderzoeken wat dat nou was, wat er gebeurde tijdens Defcon one, hoe dat kwam en hoe dat werkte. En die inzichten kwamen er ook, doordat we allebei tegenovergestelde mechanismes hebben stelden we de juiste vragen en begrepen elkaar.

Omdat dat hele proces iedere keer op gang kwam vanuit iets dat we allebei als een geaardheid zien, zagen we ook niet op tegen het proces. Vaak is het een vermoeiend en beangstigend gebeuren, in die emoties duiken en laten gebeuren wat er gebeurt. Maar dit was een bekende en gecontroleerde omgeving (BDSM-ers zijn regeltjes-fetisjisten, de omgang met regels en grenzen is iets heiligs) en vooral een vertrouwde omgeving. Het werd steeds aangejaagd vanuit de drang naar plezier en genot.

In mijn jeugd waren er twee scheldwoorden die me nog steeds lieten bibberen van angst, paniek opriepen, me in een fractie van een seconde terug konden laten keren naar dat schoolplein, die sportvereniging, naar toen. 35 jaar ben ik bang geweest voor die woorden, en in elf dagen wist dat bijzondere mens niet alleen die angst weg te nemen maar de lading van scheldwoord er af te halen. In BDSM zijn het waarderende woorden, of kunnen dat in ieder geval zijn. Ik geniet er nu van.

Hij is inmiddels weer zijn eigen weg gegaan. Hij moest zijn eigen weg gaan. Ik begrijp waarom en doe mijn best dat te respecteren. Ik mis hem. Maar de rust en het zelfvertrouwen dat ik heb kunnen vinden in die elf dagen, dat zal ik voor altijd koesteren.

Ik krijg al een hele poos psychotherapie en wat er in die elf dagen is gebeurd is naar mijn idee een heel grote sprong in de goede richting geweest. Mijn blokkade om te schrijven (“ja maar wat zullen ze denken van wat ik schrijf”) is verdwenen, ik ben opener naar andere mensen, veel minder bang, heb meer zelfvertrouwen. Omdat ik beter begrijp wat er in mijn binnenste gebeurt, hoe die verdedigingsmechanismes werken. Omdat ik ze aan het werk kon en mocht laten zijn zonder bang te zijn voor de gevolgen. Omdat ik ze daarna in alle rust, met iemand die er bij was toen ze aan het werk waren en ze begreep, kon onderzoeken. Ik kan alleen maar hopen dat hij, op termijn, dezelfde ervaring mag hebben. Want het is iets allemachtig moois. Een cadeau.

In ons eerste contact, toen we besloten het niet bij die eerste chat te laten, heb ik gezegd dat het voelde alsof we schepen in de nacht waren. Passerend om elkaar nooit meer tegen te komen. Het heeft iets langer mogen duren als dat ene contact, maar wat bleek het treffend.

“Onze levens varen tussenAls Schepen in de Nacht - elf dagen - rhiannon
schijn en pijn.
Wij zijn als twee
schepen in de nacht.
Ieder op zijn eigen koers
en met zijn eigen vracht.
Wij passeren elkaar op zee.”

(Nu alleen nog de moed verzamelen om dit in therapie bespreekbaar te maken, heb namelijk niet gecheckt hoe kink-vriendelijk mijn therapeut is.)

81447034

Deel je stem!


Wat is je gevoel bij dit bericht?
  • Fascinated
  • Happy
  • Sad
  • Angry
  • Bored
  • Afraid

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Category: BDSM, D/s, Persoonlijk | RSS 2.0 | Give a Comment | trackback

Comments